“You can’t get better than a KWIK Feat-feature!”. KWIK (Kijk Wat Ik Kan) is het overkoepelende project van Studio Underground. Drummer/zangeres Hanneke van Ratingen (1958) is een van de muzikanten die oefent in deze broedplaats van talent. Een gesprek tussen twee ervaren laatbloeiers.
Wie inspireerden jou om muziek te maken?
“Er is niet een speciaal iemand geweest die mij heeft geïnspireerd om te gaan zingen, misschien wel in het drummen. Het zingen is een beetje dubbel, want als kind durfde ik nooit te zingen. Wanneer we op de lagere school een liedje gingen doen dan sloeg ik altijd dicht. Ik wilde zo graag zingen dat ik dus niet durfde. Later ben ik blijkbaar ontpopt hierin, want ik heb toen een eigen band gehad; bij Hanna & the Heroes was ik de leadzangeres. Met dank aan m’n zanglerares, want zonder haar was het misschien niet goed gekomen. Het drummen is gebeurd doordat mijn oudste broer drumde; ik keek dan naar dat drumstel – want hij drumde bij mij in de band – en het enige dat ik wist was, dat wil ik ook.”
Heroes & Voices
Hanneke repeteerde met haar Heroes in Voices, een studio aan de Molukkenstraat (opgeheven tijdens de lockdown) waar ze ook achter de bar werkte. Toen de band tot drie keer toe zonder drummer kwam te zitten stelde de eigenaar van Voices voor dat Hanneke zelf ging drummen en dat ze het zingen over zou laten aan haar echtgenoot Nico. “Dus ik ben achter het drumstel gaan zitten en kreeg les van een zekere David, een hele goeie drummer, en ik moest toch constateren dat ik er best wel een beetje aanleg voor had en ik vond het vooral heel erg leuk.”
HVO-Querido en KWIK
Hanneke is pas op haar zevenendertigste gaan drummen in plaats van op haar vijftiende en ziet zichzelf als “een verdienstelijke beginneling”. De ervaring die ze heeft opgedaan is er echter niet minder om, want naast Hanna & the Heroes heeft ze in uiteenlopende bands gespeeld (“Kort, lang, van bluesbandje tot popbandje en vrouwenbandje; meer dan tien in ieder geval”) en had ze behalve bij Voices ook vele andere banen.
“Banen die ophielden, die ik niet meer leuk vond of het contract liep af. Toen dacht ik, ik ga vrijwilligerswerk doen (bij HVO-Querido), want daar werkt een vriend van mij, Andy, en die zei ‘Misschien moet je hier gewoon vrijwilligerswerk komen doen’, want ik kom zelf uit de hulpverlening en dacht, wie weet kan dat vrijwilligersbaantje een opstap zijn voor dat ik hier woonbegeleider kan worden of iets in die richting.
Dus ik ben daar begonnen; het werken met cliënten vond ik ontzettend leuk, boeiend en gezellig. Ik heb twee keer gesolliciteerd en ben twee keer op m’n neus gegaan in die zin dat ik hard afgewezen werd.
In the meantime zei Andy ‘Han, ze zoeken een drummer bij KWIK. Ze hebben een drummer, dat is een leraar, Ian; is dat niks voor jou?’. ‘Dat is zeker wat voor mij’; ik ken deze mensen al die daar meedoen, dus voor mij is dat een plus een is twee. Ik moet dat gewoon gaan doen.”
Hanneke solliciteerde bij Lies Schilp en werd in no time aangenomen; als drummer naast Ian en als zangeres in de wat moeilijkere nummers.
“Ik ben nu gecombineerd drummer en zangeres; er zijn er niet veel die zich dat kunnen toe-eigenen. Ja, daar ben ik Lies heel erg dankbaar voor. Ik zit er nu al vier jaar bij. Af en toe denk ik dat het tijd wordt om te stoppen, maar ik heb het uiteindelijk nog steeds naar mijn zin.”
Wat zijn de hoogtepunten tot nu toe?
“De optredens natuurlijk, de etentjes die je together soms hebt; vorig jaar hebben we in de Q-Factory lekker gegeten. De generale repetities, de grote KWIK-middagen zijn zelf al bevrijdend; zo lekker om met muziek bezig te zijn, heerlijk. Eigenlijk is het altijd al een beetje een hoogtepunt, het ermee bezig zijn. En ja, het optreden is natuurlijk de kers op de slagroomtaart; zoals een Paradiso dat een keer in de maand wat heeft (Het Ritme van de Stad,). Zo ben je gewoon leuk bezig.”
Heb je favoriete nummers in het repertoire van KWIK?
“Nee; vorig jaar wel, nu heb ik zoiets van ‘ik vind alles wel oké’. Het is een ander keuzerepertoire.”
Heb je advies voor beginnende bands en muzikanten?
“Eerst voor je zelf uitzoeken wat je wil voor je in die band stapt, want anders loop je al vrij snel vast. Het is belangrijk is dat alle gezichten dezelfde poolster volgen, want anders is het geen lang leven beschoren. Dus weet waar je aan begint en stel de anderen niet teleur; niet zo van ‘goh, lijkt me wel leuk’ en dan na twee weken wil je al niet meer. Ja, dat is wel belangrijk; weten wat je wilt, en vooral wat je niet wilt.”
