Over de uitvoerende artiesten begin ik niet, want dan ben ik 3-4-5 bladzijden bezig en zo veel ruimte heb ik niet – dus ik beperk me tot twee ogenschijnlijk zijdelingse punten. Sorry, waarde artiesten – het is nu eenmaal zo.

1 – In de pauze trok ik mij, als hopeloos roker, even terug. De frisse buitenlucht in. Daar hoor je nog eens wat. Zoals dat één van de drummers zich vol souplesse afvroeg of hij, na al die jaren samenspelen, nou al ooit eens iets snapte van de jazzpianist en al zijn (ik zeg het even in mijn eigen onbeholpen bewoordingen, kortom dit is verre van een citaat) sus 4 plus 5 mineur 7 annex dubbel 9 akkoorden. Zoals al aangegeven: ik snap helemaal niks van vergevorderde musicologie – vandaar mijn best onbeholpen poging tot citaat.

2 – Op een niet heel waarschijnlijke manier waren een zekere dame en heer in mijn ogen de helden van de avond. Met hun simpele HVO-Querido T-shirtje aan hielpen zij aan de uiterste linker- en rechterkant van de bühne podium­artiesten die niet meer zo vlot ter been waren, achteruitlopend en met niet slechts één maar met allebei de handen in hand, de artiest veilig naar Ground Zero terug. “Wat chic een organisatie dan”, dacht ik.

Ik persoonlijk heb (1991-2002) heel vaak niet op straat of op een parkbankje of in een portiek of parkeergarage hoeven (proberen te) slapen dankzij Poeldijkstraat nummer 16 – heb (1992-2006) een uitkering en zorgverzekering kunnen genieten dankzij postadres eerst Gilles van Ledenberghstraat 2 en daarna een hele tijd Herengracht 124. Ik ken de adressen ook 13 à 28 jaar na dato nog uit m’n hoofd.

En na al die ervaring met jullie hoef ik niet heel hard meer te lopen om jullie nogmaals complimenten te maken omtrent hoe goed jullie zorgen voor mensen die verder niet veel meer te hopen over hebben.

Maar na het concert van KWIK in Club Panama jongst­leden 15 november moet ik in één woord zeggen: Hulde, HVO-Querido van me.

André