“You can’t get better than a KWIK Feat-feature!”. KWIK (Kijk Wat Ik Kan) is het overkoepelende project van Studio Underground. Zanger/pianist Ron Rodrigues (17 maart 1954) is een van de muzikanten die in deze broedplaats van talent oefent. Lost in Music en Radio de Verbinding spraken hem in 2019.
Ron speelde eerst in Step by Step voordat hij met een aantal medemuzikanten Strange Brew begon. Uit die band is dan weer de band Radical Roadies voortgekomen. Ron is gespecialiseerd in de Nederbeat uit de jaren zestig, een periode die hij intensief heeft beleefd; maar evengoed zingt hij in het Portugees, de taal van zijn voorouders. “Muziek geeft mij een soort vitamines, alsof je een stuk fruit eet en daar heel erg van geniet; ik kan niet zonder muziek. Ik doe altijd mijn best, ik ga ervoor.”
Wie inspireerden jou om muziek te maken?
”Als acht-, negenjarige raakte ik geïnspireerd door het orgeltje van mijn muziekleraar op de lagere school; daar leerde je zingen, en het geluid vond ik mooi. We mochten meedoen met Matthäus Passion; ze zeiden ‘je moet doorgaan met zingen’, de andere koorleden interesseerde het niks. Ik kreeg een piano, een mondharmonica en maakte een namaakgitaar. Mijn buurjongen heeft ook invloed gehad; we moesten meer namaakgitaren maken. Op de piano kon ik A Whiter Shade Of Pale van Procul Harum en Yesterday van de Beatles spelen. Maar de rekeningen van het restaurant van mijn vader moesten betaald worden, en is de piano verkocht daardoor. Toen kon ik dus niet meer spelen, en het heeft jaren duren geduurd voor ik echt weer een muziekinstrument had.”
Wat heb je gedaan voor je bij Studio Underground kwam?
“Op een gegeven moment ben ik in jongerencentrum Aknathon beland. Ik kwam eerst gewoon als bezoeker om naar de muziek luisteren; ik had nog nooit gedanst, dus dat heb ik geleerd in de Aknathon. En toen zeiden ze dat ik een keertje platen mocht draaien. Eerst voor twee uur, een aantal zaterdagavonden, maar daarna ben ik echt heel veel platen gaan draaien en ben ik vaste diskjockey geworden op de vrijdag- en op de zaterdagavond. Dat heb ik vijf a zes jaar gedaan (1973-79); veel mensen op de dansvloer gekregen met undergroundmuziek, maar zaterdagavond was dan meer de top 40-muziek.”
Hoe ben je bij Studio Underground terechtgekomen?
“Via Yvonne Blekemolen (toenmalig teammanager HVO-Querido DOET!, red.) kwam ik hier en heb ik weer platen gedraaid; nu doe ik dat niet meer zo. Toen werd de muziekstudio opgestart met professionele apparatuur.”
Wat is het leukste muziekstuk?
”Heel moeilijk. De Stones vind ik mooi; We Love You, dat de cipier met de sleutels de gevangenis dichtgooit, waarna het nummer begint.”
Wat zijn de hoogtepunten van Studio Underground/KWIK?
”Dat ik een hele hoop nummers op een eenvoudige manier kan spelen; bijvoorbeeld Window Of My Eyes van Cuby & the Blizzards. Eind 2018 hebben we opgetreden in Panama, en daar heb ik twee nummers gezongen. Een Portugees nummer, O Falcão van de rockband Xutos & Pontapés; het andere nummer, You’re The Victor, was van Q65, een populaire Nederbeatgroep uit de zestiger jaren. Ik had van mijn vriendin een satijnen jasje gehad, als je dan aangekondigd word en je komt dan op en je begint meteen je mond open te doen, ik vind het een belevenis. Eric Mink, onze pianist die zo goed kan spelen, die zegt ‘Gooi het eruit Ron!’; dat heb ik dan ook gedaan, ik stond echt te kijken. O Falcão van Xutos & Pontapés in het Portugees zingen, daar kan je zo van genieten; het gaat eigenlijk over iemand die eenzaam en verlaten is, en die eenzaamheid die steeds weer terugkomt en geen gevolgen heeft voor een nieuwe periode dat het beter gaat. Ik kan het zo gedragen zingen, en voor het eerst deed ik iets foutlous in het Portugees. Op het juiste moment gepiekt.”
Ron in duet met zangeres Sharon tijdens KWIK & Friends 2018. Bij recentere voorstellingen vertolkte hij ook Spaanstalig repertoire van bands als Los Lobos en Mana.
\