Artiestenbureau

‘Weet je dat ik een jaar voordat ik in dienst kwam al bij HVO-Querido heb gesolliciteerd? Maar ik werd niet uitgenodigd omdat ik als muzikant een andere passie zou hebben. Dat heeft Wessel de Vries [toenmalig-teammanager, red.] later dubbel en dwars teruggenomen. Samen hebben we veel evenementen opgezet. Hoogtepunt was een stadsopera op de Nieuwmarkt met onze cliënten, buurtbewoners en professionele muzikanten. We waren daar al heel ver mee, het stadsdeel deed mee, de financiering was bijna rond. Maar het duurde te lang en toen heeft corona roet in het eten gegooid.’

‘Hoewel ik officieel administratief medewerker was, hadden mensen al snel door dat ik muzikant was, veel mensen kende en dingen kon organiseren,’ vertelt Lies. ‘Daar is veel vraag naar. Bij openingen en bijeenkomsten. Ken jij een muzikant daarvoor? Weet jij een rapper?
Bij de Johan Huizingalaan heb ik toen een goede zanginstallatie neergezet. Speakers, monitors, microfoons, echt een goed setje.
Na een training krachtmethodiek, dacht ik weet je wat: we gaan wat doen met al dat talent bij HVO-Querido, we beginnen een soort artiestenbureau.’

Lies op het personeelsfeest van HVO-Querido in 2012

Muzikantendag

Lies: ‘Jolanda Bouman nodigde ons toen uit om bij elkaars locaties te gaan kijken. Met de bus van de Magical Mystery Tour gingen we bij haar langs in Fort Penningsveer, bij Andy Grunberg in Studio Underground en bij François Rustveld in muziekschool Zuidoost. Overal werd muziek gemaakt en repeteerden bandjes, hartstikke leuk. Met zoveel talent in huis besloten we een muzikantendag te organiseren. Eiwerk zei: dat kan wel bij ons, voor niks dus, want dat zeggen Hannie en Maarten bijna altijd. Heel lief.’

‘Anyway, dat hebben we gedaan,’ vervolgt Lies. ‘Met speciale aandacht voor rappers. Ik had wat workshops geregeld met bekende muzikanten. Een vriend die in de business zit luisterde naar demootjes van mensen en gaf daarover advies. En iedereen was er, François met zijn bands, directeuren, het bestuur, iedereen was enthousiast.’

‘Hannie van Eiwerk vroeg toen of ik KWIK wilde gaan doen,’ aldus Lies. ‘Declan, de oprichter, was overleden en de conservatoriumstudenten konden het niet langer naast hun studie doen. Dus dat heb ik toen gedaan. Als ZZP’er. En ik bleef ook maar muzikale dingen regelen die niks met mijn werk te maken hadden. Als een soort vrijwilliger eigenlijk, want ik kreeg er geen extra uren voor.’

Lies met Ron en anderen in De Rode Hoed, 2017

Dagbesteding

Lies: ‘Yvonne Blekemolen stelde toen voor om bij dagbesteding te komen en een team te vormen met François en Andy. Team muziek! Een mooi aanbod. Maar ik had het ook ontzettend naar mijn zin aan de Johan Huizingalaan. Dat was heel dynamisch, allemaal jonge mensen en leuke klanten. Heel vrij en creatief. Het kon niet gekker, ik lachte me altijd suf. En ik had ook nog mijn werk als muzikant in drie bands en organisator van muziekevenementen. Dus ik moest er wel even over nadenken. Maar het bleek an offer I couldn’t refuse.’

Ja!

‘Met z’n drieën hebben we toen met veel energie en plezier het muziekproject opgezet,’ vervolgt Lies. The sky was the limit. Er kwamen steeds meer klanten, we werden vaak gevraagd voor feesten en partijen. Hebben jullie een band die kan komen spelen? Sturen jullie een deejay? Kunnen jullie voor geluid zorgen? En wij zeiden nooit nee. Zo konden onze cliënten overal spelen, dat was de opzet.’

‘Op een gegeven moment zijn alle functies opnieuw vastgesteld en toen waren er bij dagbesteding nog maar drie: activiteitenbegeleider, werkbegeleider en participatiecoach. Ieder team moest die functies hebben en ik werd participatiecoach. Ach, dat is maar een naam, werd gezegd, alles gaat gewoon door. En ik geloofde dat, zoals je weet worden muzikanten altijd belazerd door hun management, haha.’

‘Later kwamen er nieuwe mensen die niks van de afspraken wisten. Al onze cliënten moesten bijvoorbeeld over naar de Buurteams. Taak van de participatiecoach! Ja maar, ik ben fulltime coördinator muziek, dat kan ik er toch niet bij doen? Ik raakte zo wat overspannen.’

Lies in het koor van KWIK, 2019

KWIK

‘Intussen was KWIK naar HVO-Querido gehaald,’ aldus Lies. ‘De gouden appels hingen rijp aan de boom. We speelden in mooie zalen en als we iemand nodig hadden dan huurden we die in.
Een bijzondere editie was de eerste na corona, in de Q-Factory. Niet ons beste concert, maar het publiek was zo enthousiast en het gaf zo’n energie dat we eindelijk weer wat konden doen in een volle zaal.’

Kerst

‘Het eerste kerstlied is ontstaan in samenwerking met Eiwerk,’ vertelt Lies. ‘Er zaten een paar regels in mijn hoofd en daar wilden we een We Are The World-achtige opname van maken. Alle bandjes en muzikanten schreven en zongen een stukje. Het zou een singeltje worden om met de kerstkaart van HVO-Querido mee te sturen. Eiwerk heeft toen alles gefilmd. Superklunzig, maar heel charmant. Toen was er een budgetje om het goed te laten editen. Dat heb ik Peter Calicher gevraagd, die daarna al onze kerstvideo’s heeft gedaan.’

‘Iedereen vond het leuk. Dus dat hebben we zes, zeven keer gedaan rond kerst, steeds met andere muzikanten. Superleuk, maar veel werk. Het was een mooi visitekaartje voor HVO-Querido. Kijk eens wat een leuke dingen we doen! Het moet natuurlijk wel kwaliteit hebben. Daar is nu geen realistisch budget meer voor.’

Still uit de kerstvideo van 2021

Bijzondere muzikanten

‘Het is onmogelijk om uit al die muzikanten met wie ik bij HVO-Querido heb gewerkt te kiezen. Het is geen wedstrijd. Maar ik ga er toch een paar noemen,’ zegt Lies.
‘Joop Overgaauw zal ik nooit vergeten, die man heeft me echt geraakt. Ik kende zijn naam vanwege zijn broer, de beroemde jazzgitarist. In het begin had ik helemaal geen contact. Hij liep krom, zei niks en zat een beetje voor zich uit te staren. Andy en ik hebben hem weer een gevoel van eigenwaarde gegeven. Andy heeft hem op de basgitaar in bandjes betrokken en ik heb hem bij KWIK gehaald en een podium gegeven.’

‘Joop had geen contact meer met zijn familie, maar zijn zus en zwager zijn toch naar de uitvaart gekomen. Zij waren zo blij dat wij Joop zulke mooie jaren hadden gegeven en zijn droom als muzikant hadden laten uitkomen. Ik had echt een enorm goede klik met hem. Als wij samen zongen dan keek hij zo diep in mijn ogen.’

Lies met Joop Overgaauw in Paradiso, 2017

KWIK reprise

Lies: ‘Ik wil ook graag alle mensen van KWIK noemen. Ook heel bijzonder. Iedereen is totaal verschillend qua niveau van muzikale kwaliteit, leeftijd en wat je maar kan bedenken. En toch gaat het allemaal goed. Iedereen heeft geduld om met elkaar te werken. Iedereen helpt elkaar.
Soms loopt het zo goed, dan hoef ik er alleen maar naar te kijken. Als iemand ondersteuning nodig heeft, dan doet de groep dat zelf.
Kijk, het is niet erg als mensen soms niet helemaal zuiver zingen of een nootje misen,’ volgens Lies. ‘Je hebt wel een stevige ruggengraat nodig, een goede een muzikale backbone. Dat geldt voor alle bands en daar heb ik altijd voor gezorgd, ook bij KWIK. En ach, het is nooit perfect.

Ron Rodrigues zou ik ook willen noemen. Zo’n gedreven muzikant met zoveel discipline. En hij vindt het zo leuk en het is zo belangrijk voor hem.’

Lieselot van Luijn speelt prachtig dwarsfluit en zingt zo mooi. Ze heeft ook een enorme creatieve energie waarmee ze KWIK, de No Coverband en The Mystifiers tot een hoger niveau heeft getild. Ik vind haar echt een unieke muzikant.

The Mystifiers

‘Reynold Williams, de sjamaan-achtige zanger van The Mystifiers zal ik ook nooit vergeten,’ stelt Lies. ‘We hadden een kennismaking georganiseerd bij Volta en daar kwam Reynold met een grote zak met cassettebandjes en een cassetterecorder. Op die bandjes stond alleen zijn stem, daar zong hij overheen en dat nam hij dan weer met een andere cassetterecorder op. Heel creatief. Eerst was hij nogal een ongeleid projectiel, hij ging dwars door alles heen. Maar hij heeft zijn plek gevonden bij The Mystifiers, hij heeft er enorm veel discipline geleerd, en hij vindt het fantastisch.’

Lies met Joris, gitarist van Space Lightning op de daklozendag

Space Lightning

‘Wie ook veel indruk op mij heeft gemaakt is natuurlijk Delano Fransman, de overleden bandleider van Space Lightning. Delano heeft het allemaal opgezet. Alle muzikanten van onze Muziekschool in Zuidoost waren straatmuzikanten. De meesten zijn bovendien nogal karakters, zal ik maar zeggen, dat clasht enorm.
Delano had een heel rustig karakter. Hij heeft het samengebracht en ervoor gezorgd dat het echt een hele goede band is geworden die overal kon spelen.
Zonder zijn stem te verheffen was hij de baas, de muzikanten hadden hem dat mandaat gegeven. Delano moet het zeggen, zeiden ze altijd, en dan luisterden ze.’

Toewijding

‘HVO-Querido heeft veel gepassioneerde muzikanten,’ vindt Lies. ‘Dat is mooi, dat maakt het aantrekkelijk om mee te doen. Onze muziekprojecten zijn niet bedoeld als therapie of inloop. Ze zijn voor mensen die serieus muziek willen maken. Het niveau is niet belangrijk, commitment wel, je moet er echt voor gaan. Je speelt in een band, dus je komt op tijd, leert je teksten, zoekt je partijen uit en studeert ze in.’

Ritme van de Stad

‘Het Ritme van de Stad vond ik ook erg leuk om te doen. Ook samen met Eiwerk en het Leger des Heils. Eerst een paar keer in het Vondelpark en toen in Paradiso. Superleuk voor de deelnemers. “Hé, kom je naar m’n bandje kijken? We staan vanavond in Paradiso!” Wie wil dat nou niet zeggen?’

‘Het mooie van KWIK en ook The Mystifiers is dat je samen ergens naartoe werkt. Maar na die voorstelling val je niet in een gat, dan gaat het door. Daar heb ik me altijd hard voor gemaakt, dat dingen niet eenmalig zijn, maar doorlopende projecten.’

Podcast

‘In 2019 heb ik met de Kostgangers, dat zijn professionele podcastmakers, podcast de Verbinding opgezet,’ vertelt Lies. ‘Die serie is nog steeds te luisteren. Hishaam Eldewieh en ik hebben de voice-over ingesproken. Daarmee waren we onze tijd een beetje vooruit. Het was het plan om portretten te maken van heel veel bijzondere cliënten van HVO-Querido en omdat wij de mensen kennen, zijn we begonnen met een aantal muzikanten. De aflevering met Eddy wil ik als luistertip geven. Zo ontroerend. Hij was gitarist bij The Mystifiers. Helaas is hij een jaar later overleden. De uitzending met Ron is ook heel mooi.’

Lost in Music

‘Jermaine Rogier is ook een van de mensen die ik nooit zal vergeten. Zoveel talent, in schrijven, in conceptueel denken, echt geweldig. Hij is percussionist, maar we hebben vooral op een ander vlak samengewerkt. Wij maakten samen Lost in Music. Eerst als blad, later als website. Daar heb ik veel van geleerd. Redactiemiddag was altijd de leukste dag van de week.’

Toekomst

‘Wat ik nu ga doen? Goeie vraag, ik moet in ieder geval geld verdienen. Ik ben met een opleiding bezig met technische tips om mensen beter en gezonder te laten zingen. Want op allerlei manieren kun je je stem verpesten. Voor HVO-Querido heb ik als zzp’er gewerkt; podiumpresentatie, bandcoaching, daar ga ik mee door.’

Iets nieuws

‘Met pensioen gaan was niet mijn idee, ik was al volop bezig met volgend jaar.
De ontmanteling van de Muziekschool heeft pijn en verdriet gedaan. Zoiets gaat je niet in je koude kleren zitten. Wat we met veel zorg en liefde hebben opgebouwd is afgebroken. Maar er gaat wel vaker iets stuk. Dan zeg ik, pick up the pieces, we bouwen iets nieuws. Er zijn nu nieuwe, goede mensen.’

Verliefd

‘De sfeer is veranderd. Het leek het allemaal dichterbij te staan in de tijd van Jaap en Clemens. Douwe [drie oud-bestuurders, red.] kwam op zijn fiets langs alle muzieklocaties. Ik had bijna een soort verliefd gevoel. Het was zo’n stoere club waar alles mogelijk leek. Al die leuke collega’s en leuke cliënten. Warm en trots.’

‘Er was vrijheid om je werk te doen zoals jij dacht dat het goed was. Het gaat nu meer volgens regels en protocollen. Dat is niet helemaal mijn manier van werken. Dus misschien is ook wel tijd om te gaan. Ik heb hier een hele mooie tijd gehad, ik had de leukste baan van HVO-Querido en nu komt de volgende fase in mijn werkende leven.’